قاتلوا الذين لا يؤمنون بالله و لا باليوم الآخر و لا يحرمون ما حرم الله و رسوله و لا يدينون دين الحق من الذين اوتوا الكتاب حتى يعطوا الجزية عن يد و هم صاغرون

با كسانى از اهل كتاب كه نه به خدا، و نه به روز جزا ايمان دارند، و نه آنچه را خدا و رسولش تحريم كرده حرام مى‏شمرند، و نه آيين حق را مى‏پذيرند، پيكار كنيد تا زمانى كه با خضوع و تسليم، جزيه را به دست خود بپردازند!

در صدر اسلام, غیر مسلمانان یا باید اسلام می آوردند يا تن به جنگ می دادند; چنان كه از قول پيامبر نيز نقل شده است كه: ((اموت ان اقاتل الناس حتى يقولوا لا اله الا الله فمن قال لا اله الا الله عصم منى نفسه و ماله)).

 اما در سال نهم هجرى بود كه مسلمانان به موجب دستور قرآنى اجازه يافتند تا از آن دسته از اهل كتاب كه مى خواهند بر دين خود بمانند, جزيه بستانند. اين جزيه به صورت ماليات سرانه اى بود كه هر اهل كتابى براى برخوردارى از حمايت دولت اسلامى و نيز حفظ عقيده و دين خود, ملزم به پرداخت آن بود.

جزیه در واقع جزاى كفر و يا جزاى امانى است كه مسلمانان به آنها داده اند. و میزان و مبلغ آن توسط حاکم اسلامی تعیین می شود. بطور مثال مصوب بن يزيد انصارى از سوى امام على (خلیفه چهارم) جزيه مردم روستاهاى اطراف مداين را همان ميزانى كه عمربن خطاب (خلیفه دوم) بر مردم سواد وضع كرده بود, قرار داد.

در واقع در اسلام مفهوم لااکراه فی الدین (هیچ اجباری در دین نیست) این است که راه حل هایی در اسلام برای نپذیرفتن دین اسلام وجود دارد تو آزادی اسلام نیاوری ولی یا باید جانت را بدهی و یا پولش را بدهی.